โตได้แล้ว

เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : นี่
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : เมิง
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : โตได้แล้ว
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : อาไรๆที่มันหนัก
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ทำไงได้ล่ะ
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : นอกจาก
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ชิน
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ซะ
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : โลก มัน ก้องี้แหละ
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ;)


... แต่ ...
มองในอีกแง่นึง แง่ของความจริง

ก็นี่แหละ ที่ทำให้สังคมเราโหดร้ายขึ้นทุกวันๆ
ทุกคนต่างก็ชินกับสภาพจิตใจอันโหดร้าย ที่ถาโถมเข้าใส่กันและกันตลอดเวลา

แล้ว .. เราจะเป็นส่วนเล็กๆ ของสังคม ที่ต้องทนต่อไป เป็นอย่างเดิมต่อไป เพียงเพราะไม่อยากร้าย

หรือ .. เราไม่สู้ร้ายไปเลย เพื่อจะได้ยืนหยัดในสังคมอย่างเข้มแข็ง และเผชิญสิ่งเหล่านี้ต่อไป?

... ถึงกระนั้น ...
ในแง่ของความรู้สึก

หนักกับการที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆ อย่าง ที่มากกว่าเรื่องเรียน เรื่องเรียน เรื่องกิจกรรมใดๆ .. แต่รวมถึงเรื่องของ "ความรู้สึก" มันก็ทำให้เรารู้สึกตื้อตันไปได้เหมือนกัน

ไม่ใช่ความรู้สึกของคนอื่นนะ แต่แค่ความรู้สึกของตัวเอง ที่ถูกกดทับมากมายในทุกๆ เรื่องเต็มไปหมด ก็ล้นจนไม่รู้จะไปแทรกไว้ตรงไหน

ความรู้สึกคนน่ะ ไม่ใช่ของเล่น .. และคำพูดเล่นๆ ของเพื่อน มันก็ไม่ใช่อาวุธเหมือนกัน

ยิ่งไม่พูด ไม่ระบายมันออกมา .. ก็คงจะต้องเก็บไว้อย่างนั้น
เพียงเพราะไม่อยากจะต้องทำตัวมีปัญหากับใคร .. จนบางที มันก็มากไป อะไรไป

แล้วยิ่งพอมีอะไรมากๆ เข้ามาพร้อมๆ กันเยอะๆ
ก็ทำให้รู้ว่า .. เรา .. ยังคงทำตัวเป็นเด็กๆ

เด็กคนหนึ่ง .. ที่บอบบางในความรู้สึก
เด็กคนหนึ่ง .. ที่สนใจในทุกสิ่ง จนเก็บทุกสิ่งมาคิด
เด็กคนหนึ่ง .. ที่ไม่รู้จักแยกแยะและปล่อยวาง
เด็กคนหนึ่ง .. ที่ขี้น้อยใจ คิดเล็กคิดน้อย กลัวไปซะทุกอย่าง
เด็กคนหนึ่ง .. ที่ไม่รู้จักโต



ขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งที่ห่วงใย และทำให้เรากลับมาคิด ว่าจริงๆ แล้ว เราไม่เคยโตเลย
อาจจะดูในแง่ของวัตถุ .. ทำโน่นทำนี่ได้ เถียงฉอดๆๆๆ ดูแลสิ่งโน้น รับผิดชอบสิ่งนี้

แต่ในแง่ของจิตใจ
ทำยังไงถึงจะโตซะที *

โตได้แล้ว *
mik.BLOGME ณ NOBLE
เมื่อคืนจันทร์ส่องสว่างสุดหล้าในปีสองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด

มากคนก็มากความ * ขอบคุณ

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า "มากคนก็มากความ"
ไม่เคยคิดเลย ว่าชีวิตจะต้องมาเจออะไรที่ "มากๆๆๆๆๆๆๆๆ" ขนาดนี้

พยายามที่จะไม่เก็บอะไรมาคิดเล็กคิดน้อย ในเรื่องของคนหมู่มาก ที่ "มากคนก็มากความ" ... พยายามที่จะไม่เหวี่ยงใคร ไม่วีนใคร ไม่ด่าใคร ไม่แสดงออก ... แม้แต่ทางสีหน้า ... ถึงความไม่พอใจของตน ใส่ใคร

ทุกคนก็ล้วนมีความคิดเห็นของตัวเองทั้งนั้น แต่ไม่ใช่แปลว่าสิ่งที่คุณเสนอ จะได้รับการสนองเสมอไป ก็ต้องถามความคิดเห็นของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน และเมื่อความเห็นไม่ลงตัว ก็ต้องเลือกใช่หรือไม่ ว่าจะเอาความเห็นของใคร ... ความเห็นใดที่มีคนเห็นด้วยมากกว่า ก็จะเลือกแนวความคิดนั้นมาใช้

แต่ก็งี้แหละ พอของตัวเองไม่ได้ ก็ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา
แล้วก็พูดขึ้นมาว่า "เสนออะไรไป ... ไม่เห็นจะได้ ... แล้วจะให้เสนอทำไม"

แล้วปรากฎว่าไอ้สิ่งที่ถูกเลือกไปเนี่ย เสียงส่วนมาก เป็นเพื่อน ... เพื่อนสนิท ... ของผู้นำ ก็จะโดนหาว่า "ไม่ฟังความเห็นใคร เอาแต่พวกตัวเอง"


แต่คำที่รู้สึกเจ็บที่สุดคือ "แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว"
นั่นไม่เท่าไหร่ เพียงแต่คนที่เป็นคนพูดน่ะสิ
มึงคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา กูไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว รึยังไง
อีห่าลากบรรลัยไส้อั่ว สัด เย็ดเข้ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

รู้บ้างมั้ยว่ากูเจออะไรมาบ้าง รู้มั้ยว่าเพื่อนๆ รอบตัวกูเนี่ย เสนออะไรมาบ้าง
แล้วกูตอบอะไรกลับไป รู้บ้างมั้ย อ๋อใช่สิ มึงจะไปรู้ได้ยังไง ในเมื่อมึงไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์

แต่ก่อนที่มึงจะตัดสินใจสรุปอะไรในเรื่องของใคร กรุณาพยายามมองหลายๆ ด้านก่อน เป็นมั้ยวะ
ใครกันที่พูดกับกูว่า "ช่วยเข้าใจความรู้สึกของคนที่....(บลาๆๆๆ)หน่อยได้มั้ย"
แล้วสิ่งที่มึงทำอยู่นี่เรียกอะไร
ถ้าผมไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แล้วจะให้โหวตทำไมล่ะครับ ทำไมไม่ตัดสินใจเองไปเลยล่ะ? ... นั่นสินะ ทำไมไม่ตัดสินใจไปเองเลยล่ะ ... เผด็จการไง ดี ชอบ

แต่จะทำไงได้ ในเมื่อต้องการจะรักษาน้ำใจทุกคน ก็คงพูดอะไรออกไปไม่ได้อีก ก็อดทนกันไป สะสมเข้าไปเรื่อยๆ เมื่อไม่รู้จะระบายออกทางไหน ... รักษา "น้ำใจ" ที่พยายามทำไว้ ... ก็ต้องกลายเป็นหลั่ง "น้ำตา" แทน

"เครียด"






ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่คอยอยู่ข้างกันเสมอมา
ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนนั้น ที่คอยรับฟังสิ่งที่เราอยากระบาย
ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนเดิม ที่ทุกครั้งเวลากอด รู้สึกได้ถึงความรัก อบอุ่น และห่วงใย
ขอบคุณนะ ... ขอบคุณจริงๆ

ถ้าวันนั้น เธอไม่เดินตามกลับมา เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

มากคนก็มากความ * ขอบคุณ
mik.BLOGME ณ NOBLE
ครั้นก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ สองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด