โตได้แล้ว

เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : นี่
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : เมิง
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : โตได้แล้ว
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : อาไรๆที่มันหนัก
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ทำไงได้ล่ะ
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : นอกจาก
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ชิน
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ซะ
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : โลก มัน ก้องี้แหละ
เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ;)


... แต่ ...
มองในอีกแง่นึง แง่ของความจริง

ก็นี่แหละ ที่ทำให้สังคมเราโหดร้ายขึ้นทุกวันๆ
ทุกคนต่างก็ชินกับสภาพจิตใจอันโหดร้าย ที่ถาโถมเข้าใส่กันและกันตลอดเวลา

แล้ว .. เราจะเป็นส่วนเล็กๆ ของสังคม ที่ต้องทนต่อไป เป็นอย่างเดิมต่อไป เพียงเพราะไม่อยากร้าย

หรือ .. เราไม่สู้ร้ายไปเลย เพื่อจะได้ยืนหยัดในสังคมอย่างเข้มแข็ง และเผชิญสิ่งเหล่านี้ต่อไป?

... ถึงกระนั้น ...
ในแง่ของความรู้สึก

หนักกับการที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆ อย่าง ที่มากกว่าเรื่องเรียน เรื่องเรียน เรื่องกิจกรรมใดๆ .. แต่รวมถึงเรื่องของ "ความรู้สึก" มันก็ทำให้เรารู้สึกตื้อตันไปได้เหมือนกัน

ไม่ใช่ความรู้สึกของคนอื่นนะ แต่แค่ความรู้สึกของตัวเอง ที่ถูกกดทับมากมายในทุกๆ เรื่องเต็มไปหมด ก็ล้นจนไม่รู้จะไปแทรกไว้ตรงไหน

ความรู้สึกคนน่ะ ไม่ใช่ของเล่น .. และคำพูดเล่นๆ ของเพื่อน มันก็ไม่ใช่อาวุธเหมือนกัน

ยิ่งไม่พูด ไม่ระบายมันออกมา .. ก็คงจะต้องเก็บไว้อย่างนั้น
เพียงเพราะไม่อยากจะต้องทำตัวมีปัญหากับใคร .. จนบางที มันก็มากไป อะไรไป

แล้วยิ่งพอมีอะไรมากๆ เข้ามาพร้อมๆ กันเยอะๆ
ก็ทำให้รู้ว่า .. เรา .. ยังคงทำตัวเป็นเด็กๆ

เด็กคนหนึ่ง .. ที่บอบบางในความรู้สึก
เด็กคนหนึ่ง .. ที่สนใจในทุกสิ่ง จนเก็บทุกสิ่งมาคิด
เด็กคนหนึ่ง .. ที่ไม่รู้จักแยกแยะและปล่อยวาง
เด็กคนหนึ่ง .. ที่ขี้น้อยใจ คิดเล็กคิดน้อย กลัวไปซะทุกอย่าง
เด็กคนหนึ่ง .. ที่ไม่รู้จักโต



ขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งที่ห่วงใย และทำให้เรากลับมาคิด ว่าจริงๆ แล้ว เราไม่เคยโตเลย
อาจจะดูในแง่ของวัตถุ .. ทำโน่นทำนี่ได้ เถียงฉอดๆๆๆ ดูแลสิ่งโน้น รับผิดชอบสิ่งนี้

แต่ในแง่ของจิตใจ
ทำยังไงถึงจะโตซะที *

โตได้แล้ว *
mik.BLOGME ณ NOBLE
เมื่อคืนจันทร์ส่องสว่างสุดหล้าในปีสองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด