มากคนก็มากความ * ขอบคุณ

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า "มากคนก็มากความ"
ไม่เคยคิดเลย ว่าชีวิตจะต้องมาเจออะไรที่ "มากๆๆๆๆๆๆๆๆ" ขนาดนี้

พยายามที่จะไม่เก็บอะไรมาคิดเล็กคิดน้อย ในเรื่องของคนหมู่มาก ที่ "มากคนก็มากความ" ... พยายามที่จะไม่เหวี่ยงใคร ไม่วีนใคร ไม่ด่าใคร ไม่แสดงออก ... แม้แต่ทางสีหน้า ... ถึงความไม่พอใจของตน ใส่ใคร

ทุกคนก็ล้วนมีความคิดเห็นของตัวเองทั้งนั้น แต่ไม่ใช่แปลว่าสิ่งที่คุณเสนอ จะได้รับการสนองเสมอไป ก็ต้องถามความคิดเห็นของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน และเมื่อความเห็นไม่ลงตัว ก็ต้องเลือกใช่หรือไม่ ว่าจะเอาความเห็นของใคร ... ความเห็นใดที่มีคนเห็นด้วยมากกว่า ก็จะเลือกแนวความคิดนั้นมาใช้

แต่ก็งี้แหละ พอของตัวเองไม่ได้ ก็ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา
แล้วก็พูดขึ้นมาว่า "เสนออะไรไป ... ไม่เห็นจะได้ ... แล้วจะให้เสนอทำไม"

แล้วปรากฎว่าไอ้สิ่งที่ถูกเลือกไปเนี่ย เสียงส่วนมาก เป็นเพื่อน ... เพื่อนสนิท ... ของผู้นำ ก็จะโดนหาว่า "ไม่ฟังความเห็นใคร เอาแต่พวกตัวเอง"


แต่คำที่รู้สึกเจ็บที่สุดคือ "แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว"
นั่นไม่เท่าไหร่ เพียงแต่คนที่เป็นคนพูดน่ะสิ
มึงคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา กูไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว รึยังไง
อีห่าลากบรรลัยไส้อั่ว สัด เย็ดเข้ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

รู้บ้างมั้ยว่ากูเจออะไรมาบ้าง รู้มั้ยว่าเพื่อนๆ รอบตัวกูเนี่ย เสนออะไรมาบ้าง
แล้วกูตอบอะไรกลับไป รู้บ้างมั้ย อ๋อใช่สิ มึงจะไปรู้ได้ยังไง ในเมื่อมึงไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์

แต่ก่อนที่มึงจะตัดสินใจสรุปอะไรในเรื่องของใคร กรุณาพยายามมองหลายๆ ด้านก่อน เป็นมั้ยวะ
ใครกันที่พูดกับกูว่า "ช่วยเข้าใจความรู้สึกของคนที่....(บลาๆๆๆ)หน่อยได้มั้ย"
แล้วสิ่งที่มึงทำอยู่นี่เรียกอะไร
ถ้าผมไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แล้วจะให้โหวตทำไมล่ะครับ ทำไมไม่ตัดสินใจเองไปเลยล่ะ? ... นั่นสินะ ทำไมไม่ตัดสินใจไปเองเลยล่ะ ... เผด็จการไง ดี ชอบ

แต่จะทำไงได้ ในเมื่อต้องการจะรักษาน้ำใจทุกคน ก็คงพูดอะไรออกไปไม่ได้อีก ก็อดทนกันไป สะสมเข้าไปเรื่อยๆ เมื่อไม่รู้จะระบายออกทางไหน ... รักษา "น้ำใจ" ที่พยายามทำไว้ ... ก็ต้องกลายเป็นหลั่ง "น้ำตา" แทน

"เครียด"






ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่คอยอยู่ข้างกันเสมอมา
ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนนั้น ที่คอยรับฟังสิ่งที่เราอยากระบาย
ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนเดิม ที่ทุกครั้งเวลากอด รู้สึกได้ถึงความรัก อบอุ่น และห่วงใย
ขอบคุณนะ ... ขอบคุณจริงๆ

ถ้าวันนั้น เธอไม่เดินตามกลับมา เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

มากคนก็มากความ * ขอบคุณ
mik.BLOGME ณ NOBLE
ครั้นก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ สองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด