tag:blogger.com,1999:blog-69381526102135698912012-02-16T23:53:55.068+07:00mik.BLOGMEพื้นที่อิสระน้อยๆ ที่ฉันจะบันทึกอะไรลงไปได้อย่างสบายใจ โดยที่ไม่ต้องสนใจใครใดๆ ที่ไหน .. ขอบคุณพื้นที่น้อยๆ ที่ให้ฉันได้ระบาย .. ขอบคุณนะ .. ถึงจะไม่มีใครได้เข้ามาอ่านก็ตามมิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-181983817904637182009-06-02T01:07:00.005+07:002009-06-02T22:02:35.683+07:00มันอะไรยังไงผมเคยเรียนรู้ .. ที่จะเอาเหตุผลมานำหน้าเรื่องใดๆ ที่มีบุคคลอื่นมาเกี่ยวข้อง<div><br /></div><div>ผมเคยที่จะเอาความรู้สึกส่วนตัว .. ซ่อนไว้ข้างในลึกๆ ไม่ว่าจะอะไรยังไง ก็อย่าให้ใครต้องมีปัญหาเลย แค่อดทนเอง กูทำได้</div><div><br /></div><div>เกือบซะทุกครั้ง ที่ความรักต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาตรงๆ ด้วยเพียงเพราะเค้ามีเจ้าของแล้ว</div><div><br /></div><div>บางครั้ง มันก็ซับซ้อนเกิน จนไม่รู้จะหาทางออกให้มันยังไง .. ถอยออกมาดีกว่า จะได้จบๆ ไป</div><div><br /></div><div><br /></div><div>จนถึงครั้งนี้ .. ผมก็ใช้วิธีคิดแบบเดิม .. ในเรื่องของ "คนมีเจ้าของ"</div><div><br /></div><div>... แต่ ... มันเปลี่ยนไป</div><div><br /></div><div>เค้ามาถามผมว่า "คิดยังไงกับเรื่องที่ไปยุ่งกับคนมีเจ้าของแล้ว"</div><div>ผมก็ตอบไปตามเรื่องตามราว</div><div><br /></div><div>คำตอบที่ได้กลับมาคือ "ทำไมไม่คิดว่าเราอยู่เฉยๆ แล้วเค้ามายุ่งกับเราเองล่ะ"</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ก็เคยคิดนะ .. แต่ก็ไม่อยากจะเอามาใช้</div><div>แต่ครั้งนี้ .. รู้สึกได้ว่ามันต่างกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้าของคำพูด ต้องการสื่่ออะไรรึเปล่า หรือว่าถามเฉยๆ หรือว่าต้องการให้เรารู้อะไรบางอย่าง</div><div><br /></div><div>เพราะแต่ละครั้งที่เจอกัน แต่ละครั้งที่คุยกัน .. ความรู้สึกมันต่างกันซะจนไม่รู้ว่ายังไง</div><div><br /></div><div>ว่าเรา .. เป็นอะไรสำหรับเค้ากันแน่<br /></div><div>ว่าจริงๆ แล้ว เราควรกลับไปใช้ตรรกะเดิม ...<br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">อะไรยังไง*</span></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">mik.blogme </span><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ณ บ้านโนเบิล</span></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">ครั้งชม STAR TREK ต้นเดือนเปิดเทอม</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-18198381790463718?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-75811588962847979552009-04-21T16:44:00.005+07:002009-04-21T16:49:21.118+07:00M&M ไส้ถั่ว<div>ถ้าจะเปรียบ "ความรัก" และ "เพื่อน" ไปกับ M&M ไส้ถั่ว</div><div><br /></div><div><br /></div><div>เพื่อน ก็คงจะเป็นดั่ง ช็อกโกแลตหวานนุ่มด้านนอก</div><div>ความรัก ก็ต้องเป็น ถั่ว ข้างในน่ะสิ</div><div><br /></div><div>หากเรากับเพื่อน เกินเลย ไปมากกว่าเพื่อน มันก็จะไปเจอกับคำว่า "รัก" ที่เป็นถั่วอยู่ข้างใน</div><div><br /></div><div><br /></div><div>และในทางกลับกัน .. มันคงไม่มี "ถั่วสอดไส้ช็อกโกแลต" บนโลกนี้สินะ</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">M&M</span></span></div><div style="text-align: right;">mik.blogme<span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"> ณ NOBLE</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;">อังคารที่ 21 เมษายน 2552</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-7581158896284797955?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-55082590933192178362009-02-10T23:24:00.005+07:002009-02-10T23:45:42.103+07:00วารสารศาสตร์ที่ ๕๑<strong><span style="font-family:arial;font-size:180%;">BOOM JC*</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JJ</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JJJ</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">CC</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">CCC</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JC</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JCCC</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JOURNALISTTTTTTTTTTTTTTTTTT</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">เอ้า ลุย!</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">From J / From J / From J / JC</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JC / JC / JC We are</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">We are / We are / We are JC</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">JOURNALISTTTTTTTTTTTTTTTTTT</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">สวย!</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">หล่อด้วย!</span></strong><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;"><em>ขอบคุณ .. จริงๆ</em></span></div><div align="center"><em><span style="font-size:130%;">วันนี้ได้รู้ .. และเห็น สันดาร นิสัย ของคน หลายๆ คน มากมาย มากๆ</span></em></div><div align="center"><em><span style="font-size:130%;"></span></em> </div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;"><em>รู้สึกดี มาก .. กับหลายๆ คน</em></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;"><em>รักนะ ปลื้มด้วย</em></span></div><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><div align="right"><strong><span style="font-size:130%;">วารสารศาสตร์ที่ ๕๑ *</span></strong></div><div align="right">mik.BLOGME <em>ณ บ้านโนเบิล</em></div><div align="right"><em>คืนก่อนวันประชุมเพลิงอากง</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-5508259093319217836?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-44669783952066797172009-02-08T23:33:00.004+07:002009-02-09T01:58:37.880+07:00เพื่อน<span style="color: rgb(153, 153, 153);font-size:78%;" ><span style="font-style: italic;">บล็อกนี้ .. ไว้ระบาย .. และตอนนี้ รู้สึกว่า อยากระบาย แต่ไม่รู้จะระบายอะไร ก็เขียนอะไรไปอย่างงั้นแหละ โหวงๆ .. หมู่นี้รู้สึกตัวเองตัวเล็กลงในสังคมใหญ่ๆ ที่มืดมนและโหดร้าย</span></span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">เคยมีคนถามผมว่า ... "มึงเคยมีเพื่อนสักคนมั้ย ที่สนิทกันมากๆ จนสามารถบอกอะไรมันได้ทุกเรื่อง"</span><br /><br /><br />นั่นสินะ คนที่มีเพื่อนมากๆ อย่างเรา .. รู้จักคนนับสิบนับร้อย ทำงานโน่นนี่ กระแดะไปโน่นไปนี่ แต่หาไม่ได้สักคนที่สนิทใจพอ ไว้ใจมันพอ ที่จะเล่าทุกเรื่องของเรา ให้มันฟัง เพราะส่วนตัวแล้ว .. ถ้าเราจะเล่าอะไรให้มันฟังทุกเรื่อง ก็รู้สึกว่า มันก็คงจะเล่าให้เราฟังทุกเรื่องเช่นกัน .. มันถึงจะเรียกว่า "สนิทใจ" กันจริงๆ<br /><br />อย่างว่าแหละ มีคนเคยกล่าวไว้ว่า เพื่อนน่ะ มีร้อยแปดพันเก้า เต็มไปหมด .. แต่เพื่อนรักน่ะ มันหายากจริงๆ<br /><br />ใครที่จะแคร์เราตลอด ไปกับเราได้ทุกที่ ห่วงเราเสมอ .. เวลาเราจะทำอะไร ยังไง มันก็จะยังไงก็ได้ .. แล้วแต่มึงละกัน ..<br />ใครที่จะเอ่ยปากถามว่า "มึงจะไปไหน .. มีใครไปกับมึง .. เออ ถ้าไม่มี เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อน"<br />ใครที่จะมานั่งฟังเราระบาย .. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาเมา<br />ใครที่จะรับได้ในทุกสิ่งที่เราเป็น .. ทุกสิ่งที่เราคิด .. ทุกสิ่งที่เราทำ .. .. ทุกสิ่งจริงๆ<br /><br /><br />แต่ก็อย่างว่าล่ะ ในสังคมน่ะ ต่างคนก็ต่างความคิด .. ใครที่จะไปคิดเหมือนเราทุกเรื่อง ก็คงไม่มี ทุกคนต่างถูกฝึกและขัดเกลามาตามประสบการณ์ที่ผ่านมา ความคิด การกระทำ ก็ต่างกันไป .. ครอบครัว ก็สอนมาต่างกัน มิน่าล่ะ ถึงเคยมีรุ่นพี่เตือนไว้ว่า "แรกๆ แม่งก็เห่อเพื่อนใหม่กันไป .. พอผ่านไปซักปีสองปี ก็จะรู้เองแหละ ว่าแม่งไม่มีใครจริงใจเท่าเพื่อนม.ปลาย"<br /><br />คำเตือนนั้นมันก็จริงส่วนนึง ไม่จริงส่วนนึงแหละ .. เพราะว่าวิถีชีวิตของเราตอนนี้ ก็ไม่เหมือนกับคนอื่น .. อยู่หอด้วยกัน ทั้งวัน 24 ชม. รู้สึกได้ ว่าเพื่อนๆ น่ะ รักกันจริง .. แต่พอย้อนกลับมามองเรื่องเพื่อน ก็อย่างว่า ใครจะไปทนนิสัยคนอื่นได้ตลอดเวลา .. ก็ไม่มีเหมือนกัน เราเองยังหงุดหงิดชาวบ้านไปเรื่อยเลย จริงมะ<br /><br />แต่อย่างนี้แหละ . เพื่อนน่ะ ก็ต้องเรียนรู้กันไป อยู่ๆ กันไป ถึงจะรู้ ว่าลึกๆ แล้วใครนิสัยยังไง คิดยังไง เป็นคนยังไง<br /><br /><br />เพื่อนบางคน บอกว่ารักมาก ห่วงมาก<br />.. แต่พอถึงเวลาที่เราต้องการจริงๆ เค้าก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น<br /><br />เพื่อนบางคน เคยพูดว่า มีอะไรก็บอกละกัน เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน<br />.. แต่พอถึงเวลานั้นจริงๆ มันก็ไม่เคยจะทำอย่างนั้น<br /><br />เพื่อนบางคน ทั้งรัก ทั้งเอาใจใส่มากมาย<br />.. สุดท้าย มันก็ไม่เคยห่วงเรา<br /><br />เพื่อนบางคน พร้อมที่จะช่วยเหลือเรามากมาย<br />.. แต่หลายเรื่องที่เราต้องการให้ช่วย เราก็ไปหามันไม่ได้<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">ขอนำข้อความจาก Forward Mail มาแปะตรงนี้หน่อยละกัน .. ชอบ มาก (ตัดมาส่วนเดียวนะ มันยาวเกิน)</span><br />----------------------------------------------------------------------<br /><blockquote>"เพื่อน" คืออะไร<br /><br />เพื่อนสนิท ...<br />ก็คือ เพื่อนธรรมดาๆคนนึง<br />ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป ...<br />ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง<br />ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น ...<br />ถึงจะมาสนิทกันได้ ...<br />บางที อาจไม่ใช่นิสัย ...<br />บางที อาจไม่ใช่หน้าตา ...<br />บางที อาจไม่ใช่ฐานะ ...<br />บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้ ...<br />แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็น “มันคนนี้เท่านั้น”ที่ มี . . .<br /><br />... บางครั้ง ...<br />... เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป ...<br />เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย ...<br />บางครั้ง ...<br />นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน ...<br />น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด ...<br /><br />บางครั้ง ...<br />ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย ...<br />เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้ ...<br /><br />บางครั้ง ...<br />ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้ ...<br />ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่ บอกเป็นนัยๆว่า<br />กรูอยู่ตรงนี้ ......</blockquote><br />----------------------------------------------------------------------<br /><br /><br />แล้วคุณรู้มั้ยว่า ไอ้เพื่อนคนที่ถามคำถามแรกบนสุดโน่นกับผมน่ะ<br />ตอนนี้ เป็นคนที่ผมสนิทใจที่สุด จริงๆ<br /><br /><br /><div style="text-align: center; font-style: italic;">ถึงมึง ..<br />.. ตั้งใจเรียนและอ่านหนังสือได้แล้วนะเว้ย .. จะสอบแล้ว<br />อย่ามาโดนไทร์ไปนะ กูคงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน<br />เ-ี้ยเอ้ย .. รักมึงว่ะ<br /></div><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">เพื่อน *</span></span><br />mik.BLOGME <span style="font-style: italic;">ณ NOBLE<br />เข้าสู่วันมาฆบูชา สองพันห้าร้อยห้าสิบสอง<br /></span><span style="font-style: italic;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-4466978395206679717?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-84165619646314879552009-01-03T21:27:00.007+07:002009-02-08T23:33:12.003+07:00พลุ<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3e55536f12019ef" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v1.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D03e55536f12019ef%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331687316%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D81CEAC26C99056E2F4A980BE01DA782EAB9EFE3A.37DABF58D31B9087B294917DB88524AE1445C924%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3e55536f12019ef%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DAIMFMYOABFeqaNBUMElFECZ2Q3Y&autoplay=0&ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v1.nonxt1.googlevideo.com/videoplayback?id%3D03e55536f12019ef%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331687316%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D81CEAC26C99056E2F4A980BE01DA782EAB9EFE3A.37DABF58D31B9087B294917DB88524AE1445C924%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3e55536f12019ef%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DAIMFMYOABFeqaNBUMElFECZ2Q3Y&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />ไม่เคยคิดเลยนะ ว่าไอ้ไฟที่ระเบิดตูมตามบนท้องฟ้า<br />มันจะทำให้คนคนหนึ่งมีความสุข .. ทำให้คนคนหนึ่งยิ้มได้<br /><br /><br />เพราะว่าก่อนปีใหม่ปีนี้ .. เป็นวันที่โกลาหลที่สุดในรอบปี<br />เป็นความแย่ทิ้งท้าย แต่ก็ไม่ได้แย่อย่างก่อนๆ เป็นแย่ที่เข้าใจได้ ว่าทำไมถึงแย่<br /><br />เอ๊ะ! งง<br /><br />เอาเป็นว่า .. เรื่องมันเป็นอย่างนี้<br /><br /><br />กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในดินแดนแสนไกล<br />ทุกๆ รอบที่ 365 ที่แท่นศักดิ์สิทธิ์หมุนรอบตัวเอง จะมีการเฉลิมฉลอง<br />ด้วยการจุดไฟระเบิดเป็นสีสันบนท้องฟ้า ตามสถานที่ต่างๆ<br /><br />แน่นอนว่าแต่ละแห่ง ก็จะแข่งกัน ใช้ไฟระเบิดที่สวยงามที่สุด<br /><br /><br />................... โอ่ยยย อะไรเนี่ย เพ้อเจ้อ !!!!!!!!!!<br /><br />โอเค กลับมาที่เรื่องของเรา<br />นั่นแหละ ว่า เป็นปีใหม่ที่เซ็งในหลายๆ เรื่อง<br /><br />ไหนจะไม่อยากไปอยู่แล้ว พัทยงพัทยา<br />เพื่อนๆ ก็อยู่เอกมัยกัน .. โอ้ยๆ รูปก็เต็มไปหมด<br /><br />แล้วก็ไปรอเค้าท์ดาวน์กัน<br />ที่ไม่มีอะไรให้ทำ - -" น่าเบื่อมาก<br /><br />ก็เลยไปเดิน Walking Street ที่คนเยอะสุดๆ กว่าจะทะลุผ่านพ้นช่องแคบนั้นไปได้<br />คนก็เยอะ ไกลก็ไกล ไรเนี่ยยยยย<br /><br /><br />เดินไปถึงโน่นนนน ริบลียส์ .. แล้วเวลาก็หมดลง<br />ไม่รู้จะกลับมายังไงให้ทันเค้าท์ดาวน์ ก็นั่งมอไซค์ละกัน 40 บาท<br />จ่ายแบงค์ 500 ไป ทอนมา 440 "" อ่าว ขาดไป 20 บาทนี่หว่า<br /><br />แล้วก็วิ่งๆๆๆๆๆ กลับมาที่แหลมบาลีฮายด์ ที่งานที่ organize โดย GMM MEDIA<br />ดีเจ A-Time มากันตรึมไปหมด คอนเสิร์ตไรงี้ คนแน่นเอี๊ยด<br /><br />นึกว่ามาไม่ทันแล้ว เจอฝรั่งกำลังกล่าวอวยพรโน่นนี่ .. หรือคนไทยกล่าวภาษาฝรั่งก็ไม่รู้<br />ไม่ได้ตั้งใจฟัง .. แต่เอาเป็นว่า late แล้ว<br /><br />แล้วก็เค้าท์ดาวน์ .. ด้วยความเซ็ง ก็คิดว่าคงแบบ ฟังชาวบ้านนับเลขให้จบๆ ไป<br />10..<br />9..<br />8..<br />7..<br />6..<br />5..<br />4..<br />3..<br />2..<br />1..<br />Happy New Yearrrrrrr!!!!!!<br /><br />พลุระเบิดตูมๆๆๆๆๆๆ ตูมตามๆ<br />โอ่ยยย สวยจริงๆ<br /><br />จากที่ยืนหน้าบูดๆ เบี้ยวๆ ก็ยิ้มออกมาเองโดยไม่รู้ตัว<br />รู้สึกว่า .. มัน เป็นการเริ่มต้นใหม่<br /><br />อะไรดีๆ ก็จะเกิดขึ้น .. แหละ<br />ตอนแรกว่าจะยืนกอดอกดูเฉยๆ .. เชิดๆ เซ็งๆ<br />สุดท้าย ต้องมายืนปรบมือแทน<br /><br />มันทำให้รู้สึกดี จริงๆ นะ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน<br /><br /><br /><br />ขอบคุณคนจีน (ตามตำนาน) ที่คิดค้นพลุขึ้นมา<br />ขอบคุณคนบ้าเพ้อเจ้อทั้งหลาย ที่ประดิษฐ์ประดอยพลุให้สวยงาม อลังการอย่างสร้างสรรค์<br /><br />ขอบคุณเพื่อนๆ ที่ไปเอกมัย - -" ... ที่โทรไปแล้วไม่มีใครยอมคุยกะกู .. นี่หนึ่งสาเหตุเซ็ง .. โอเค<br />ขอบคุณครอบครัวญาติพี่น้อง ที่ไปพัทยากัน .. อย่างน้อยก็ได้ดูพลุละว้าา .. ไม่ได้ประชดนะ โอเค<br />ขอบคุณพี่มอไซค์รับจ้างคันนั้น ที่พามาส่ง .. แม้จะไม่ถึงที่ แต่ก็ใกล้ที่สุดที่จะทำได้<br />ขอบคุณเพื่อนๆ WE Organize ที่ทำให้รู้สึกว่าการดูพลุ เป็นรายการสำคัญของปีใหม่<br />ขอบคุณอีแม็กแห่งวงกันยายน .. ที่รับโทรสับในวินาทีข้ามปี และคุยเป็นเพื่อนกัน .. คิดถึงแกว่ะ<br /><br />โอ่ย .. จะขอบคุณมากไปแล้วนะ .. พอละๆ<br /><br />อ้อ ขอบคุณกงด้วย .. สำหรับแบงค์งามๆ ครับผม<br /><br />โอ้ อีกอย่าง .. ขอบคุณเจ่เจ้ ที่พาไปเลี้ยงหนัง .. Bed Time Stories<br /><br /><br /><br />ฮ่าฮ่า วันนี้บ่นแค่นี้แหละ<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">บ่นบ่น พลุ</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">23.28 น. เสาร์ที่ 3 มกราคม 2552</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">ณ บ้านโนเบิล</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-8416561964631487955?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-13662269977024027722008-12-13T00:02:00.011+07:002009-02-08T23:33:27.462+07:00โตได้แล้วเพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : นี่<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : เมิง<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : โตได้แล้ว<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : อาไรๆที่มันหนัก<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ทำไงได้ล่ะ<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : นอกจาก<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ชิน<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ซะ<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : โลก มัน ก้องี้แหละ<br />เพื่อนคนหนึ่ง พูดว่า : ;)<br /><br /><br />... แต่ ...<br />มองในอีกแง่นึง แง่ของความจริง<br /><br />ก็นี่แหละ ที่ทำให้สังคมเราโหดร้ายขึ้นทุกวันๆ<br />ทุกคนต่างก็ชินกับสภาพจิตใจอันโหดร้าย ที่ถาโถมเข้าใส่กันและกันตลอดเวลา<br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">แล้ว .. เราจะเป็นส่วนเล็กๆ ของสังคม ที่ต้องทนต่อไป เป็นอย่างเดิมต่อไป เพียงเพราะไม่อยากร้าย</span><br /><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">หรือ .. เราไม่สู้ร้ายไปเลย เพื่อจะได้ยืนหยัดในสังคมอย่างเข้มแข็ง และเผชิญสิ่งเหล่านี้ต่อไป?</span><br /></div></div><br /><br /><br />... ถึงกระนั้น ...<br />ในแง่ของความรู้สึก<br /><br />หนักกับการที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆ อย่าง ที่มากกว่าเรื่องเรียน เรื่องเรียน เรื่องกิจกรรมใดๆ .. แต่รวมถึงเรื่องของ "ความรู้สึก" มันก็ทำให้เรารู้สึกตื้อตันไปได้เหมือนกัน<br /><br />ไม่ใช่ความรู้สึกของคนอื่นนะ แต่แค่ความรู้สึกของตัวเอง ที่ถูกกดทับมากมายในทุกๆ เรื่องเต็มไปหมด ก็ล้นจนไม่รู้จะไปแทรกไว้ตรงไหน<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;">ความรู้สึกคนน่ะ ไม่ใช่ของเล่น .. และคำพูดเล่นๆ ของเพื่อน มันก็ไม่ใช่อาวุธเหมือนกัน</span><br /></div><br />ยิ่งไม่พูด ไม่ระบายมันออกมา .. ก็คงจะต้องเก็บไว้อย่างนั้น<br />เพียงเพราะไม่อยากจะต้องทำตัวมีปัญหากับใคร .. จนบางที มันก็มากไป อะไรไป<br /><br />แล้วยิ่งพอมีอะไรมากๆ เข้ามาพร้อมๆ กันเยอะๆ<br />ก็ทำให้รู้ว่า .. เรา .. ยังคงทำตัวเป็นเด็กๆ<br /><br />เด็กคนหนึ่ง .. ที่บอบบางในความรู้สึก<br />เด็กคนหนึ่ง .. ที่สนใจในทุกสิ่ง จนเก็บทุกสิ่งมาคิด<br />เด็กคนหนึ่ง .. ที่ไม่รู้จักแยกแยะและปล่อยวาง<br />เด็กคนหนึ่ง .. ที่ขี้น้อยใจ คิดเล็กคิดน้อย กลัวไปซะทุกอย่าง<br />เด็กคนหนึ่ง .. ที่ไม่รู้จักโต<br /><br /><br /><br />ขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งที่ห่วงใย และทำให้เรากลับมาคิด ว่าจริงๆ แล้ว เราไม่เคยโตเลย<br />อาจจะดูในแง่ของวัตถุ .. ทำโน่นทำนี่ได้ เถียงฉอดๆๆๆ ดูแลสิ่งโน้น รับผิดชอบสิ่งนี้<br /><br />แต่ในแง่ของจิตใจ<br />ทำยังไงถึงจะโตซะที *<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >โตได้แล้ว *</span><br />mik.BLOGME <span style="font-style: italic;">ณ NOBLE</span><br /><span style="font-style: italic;">เมื่อคืนจันทร์ส่องสว่างสุดหล้าในปีสองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-1366226997702402772?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-9888951388479396042008-12-04T23:17:00.014+07:002009-02-08T23:33:37.485+07:00มากคนก็มากความ * ขอบคุณเคยมีคนกล่าวไว้ว่า "มากคนก็มากความ"<br />ไม่เคยคิดเลย ว่าชีวิตจะต้องมาเจออะไรที่ "มากๆๆๆๆๆๆๆๆ" ขนาดนี้<br /><br />พยายามที่จะไม่เก็บอะไรมาคิดเล็กคิดน้อย ในเรื่องของคนหมู่มาก ที่ "มากคนก็มากความ" ... พยายามที่จะไม่เหวี่ยงใคร ไม่วีนใคร ไม่ด่าใคร ไม่แสดงออก ... แม้แต่ทางสีหน้า ... ถึงความไม่พอใจของตน ใส่ใคร<br /><br />ทุกคนก็ล้วนมีความคิดเห็นของตัวเองทั้งนั้น แต่ไม่ใช่แปลว่าสิ่งที่คุณเสนอ จะได้รับการสนองเสมอไป ก็ต้องถามความคิดเห็นของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน และเมื่อความเห็นไม่ลงตัว ก็ต้องเลือกใช่หรือไม่ ว่าจะเอาความเห็นของใคร ... ความเห็นใดที่มีคนเห็นด้วยมากกว่า ก็จะเลือกแนวความคิดนั้นมาใช้<br /><br />แต่ก็งี้แหละ พอของตัวเองไม่ได้ ก็ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา<br />แล้วก็พูดขึ้นมาว่า "เสนออะไรไป ... ไม่เห็นจะได้ ... แล้วจะให้เสนอทำไม"<br /><br />แล้วปรากฎว่าไอ้สิ่งที่ถูกเลือกไปเนี่ย เสียงส่วนมาก เป็นเพื่อน ... เพื่อนสนิท ... ของผู้นำ ก็จะโดนหาว่า "ไม่ฟังความเห็นใคร เอาแต่พวกตัวเอง"<br /><br /><br />แต่คำที่รู้สึกเจ็บที่สุดคือ "แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว"<br />นั่นไม่เท่าไหร่ เพียงแต่คนที่เป็นคนพูดน่ะสิ<br /><span style="color: rgb(192, 192, 192);font-size:78%;" >มึงคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา กูไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว รึยังไง<br />อีห่าลากบรรลัยไส้อั่ว สัด เย็ดเข้ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย<br />แว้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก<br /><br />รู้บ้างมั้ยว่ากูเจออะไรมาบ้าง รู้มั้ยว่าเพื่อนๆ รอบตัวกูเนี่ย เสนออะไรมาบ้าง<br />แล้วกูตอบอะไรกลับไป รู้บ้างมั้ย อ๋อใช่สิ มึงจะไปรู้ได้ยังไง ในเมื่อมึงไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์<br /><br />แต่ก่อนที่มึงจะตัดสินใจสรุปอะไรในเรื่องของใคร กรุณาพยายามมองหลายๆ ด้านก่อน เป็นมั้ยวะ<br />ใครกันที่พูดกับกูว่า "ช่วยเข้าใจความรู้สึกของคนที่....(บลาๆๆๆ)หน่อยได้มั้ย"<br />แล้วสิ่งที่มึงทำอยู่นี่เรียกอะไร</span><br />ถ้าผมไม่แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แล้วจะให้โหวตทำไมล่ะครับ ทำไมไม่ตัดสินใจเองไปเลยล่ะ? ... นั่นสินะ ทำไมไม่ตัดสินใจไปเองเลยล่ะ ... เผด็จการไง ดี ชอบ<br /><br />แต่จะทำไงได้ ในเมื่อต้องการจะรักษาน้ำใจทุกคน ก็คงพูดอะไรออกไปไม่ได้อีก ก็อดทนกันไป สะสมเข้าไปเรื่อยๆ เมื่อไม่รู้จะระบายออกทางไหน ... รักษา "น้ำใจ" ที่พยายามทำไว้ ... ก็ต้องกลายเป็นหลั่ง "น้ำตา" แทน<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">"เครียด"</span></span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่คอยอยู่ข้างกันเสมอมา<br />ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนนั้น ที่คอยรับฟังสิ่งที่เราอยากระบาย<br />ขอบคุณเพื่อนตัวเล็กๆ คนเดิม ที่ทุกครั้งเวลากอด รู้สึกได้ถึงความรัก อบอุ่น และห่วงใย<br />ขอบคุณนะ ... ขอบคุณจริงๆ<br /><br />ถ้าวันนั้น เธอไม่เดินตามกลับมา เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">มากคนก็มากความ * ขอบคุณ</span></span><br />mik.BLOGME <span style="font-style: italic;">ณ NOBLE</span><br /><span style="font-style: italic;">ครั้นก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาองค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ สองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-988895138847939604?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6938152610213569891.post-71730874958633696492008-11-30T04:37:00.008+07:002009-02-08T23:33:49.880+07:00รอดูกันฉัน อยาก จดไดอารี่<br />ฉัน อยาก บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน อยาก ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน เคยคิดและลงมือ จดไดอารี่<br />ฉัน เคยคิดและลงมือ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน เคยคิดและลงมือ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน มีเครื่องมือมากมายในการ จดไดอารี่<br />ฉัน มีเครื่องมือมากมายในการ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน มีเครื่องมือมากมายในการ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน ไม่เคยทำสำเร็จในการ จดไดอารี่<br />ฉัน ไม่เคยทำสำเร็จในการ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน ไม่เคยทำสำเร็จในการ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน แค่ไม่รับผิดชอบพอที่จะ จดไอารี่<br />ฉัน แค่ไม่รับผิดชอบพอที่จะ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน แค่ไม่รับผิดชอบพอที่จะ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน คิดเริ่มใหม่ที่จะ จดไดอารี่<br />ฉัน คิดเริ่มใหม่ที่จะ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน คิดเริ่มใหม่ที่จะ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน กำลังลงมือ จดไอารี่<br />ฉัน กำลังลงมือ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน กำลังลงมือ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br />ฉัน คงรับผิดชอบพอที่จะ จดไอารี่<br />ฉัน คงรับผิดชอบพอที่จะ บันทึกเว็บบล็อก<br />ฉัน คงรับผิดชอบพอที่จะ ทำสิ่งเหล่านี้ประจำ<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">รอดูกัน *</span><br /></span>mik.BLOGME <span style="font-style: italic;">ณ NOBLE</span><br /><span style="font-style: italic;">เมื่อสิ้นรอบจันทร์โคจรแห่งพฤศจิกายน สองพันห้าร้อยห้าสิบเอ็ด</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6938152610213569891-7173087495863369649?l=mikdotblogme.blogspot.com' alt='' /></div>มิคhttp://www.blogger.com/profile/14516658991212530997noreply@blogger.com0